Op de drukbezochte jaarvergadering van 25 september jl. nam Daniël van Schijndel afscheid als voorzitter van het bestuur van ONDO. Vanwege zijn start in een nieuwe functie (in een niet nader te noemen gemeente) gaf hij aan te willen gaan stoppen als voorzitter. Hoe kijkt hij terug op de bijna acht jaar dat hij voorzitter was? Hoe laat hij de vereniging achter, en aan wie? Tijd voor een afscheidsinterview!
Daniël, bijna 8 jaar was je voorzitter van onze club, hoe kijk je daar op terug?
“Tja, waar te beginnen? Toen ik in maart 2019 de verhuisdozen aan het uitpakken was stond in een keer Carlo op de stoep: of ik een keer wilde komen praten. Vervolgens met Max (de Jong) en het bestuur samen gezeten en er was wat mij betreft gelijk een klik. Ik trof een warme club aan, waar vrijwilligers en leden samen iedere dag de schouders onder de vereniging zetten en dat is het nog steeds. Dat ik daar een klein steentje aan heb mogen bijdragen maakt me erg trots. Je hebt veel verschillende type voorzitters of bestuurders in de voetbalwereld: sommigen passen op de winkel en sommige voorzitters kiezen juist voor grote ambities of verre toekomstdromen. Ik wil graag denken dat ik geen van beide was, maar vooral een goede balans nastreefde. Ambities mogen en moeten er ook zijn, maar laten we eerlijk zijn: bij ONDO draait het vooral om de vereniging goed draaiende te houden, het borgen van continuïteit zodat iedereen die wil kan blijven voetballen in Heusden en dat is al een forse uitdaging soms.”
En hoe is je dat gelukt?
“Ik heb de afgelopen jaren het bijzonder grote geluk gehad dat ik in een bestuur zat met toppers zoals Carlo, Wiljan, Thijs, Peer, Tom, Roel en eerder ook Antoon van de Mortel. Uiteindelijk doe je het als bestuur samen, met de leden. Een fijn bestuur maakt wel een wereld van verschil. Op niet alles hebben we invloed als bestuur, maar dat er in het bestuur altijd een open sfeer was en dat we alles met elkaar deelden, ook lief en leed, maakte dat we het al die jaren toch wel redelijk goed op orde hadden. Er was bovendien ook altijd sprake van korte lijntjes en dat is me prima bevallen. Ik heb echt kunnen vertrouwen op de kennis en kunde van alle bestuursleden, het maakte mijn werk zeg ik eerlijk ook een stuk gemakkelijker. Er zijn clubs waar er in het bestuur veel meer sprake is van onderling gedoe of soms zelfs (vriendjes)politiek geneuzel, daar zat ik echt niet op te wachten en daar is ONDO gelukkig ook de club niet naar”.
Wat heeft diepe indruk op je gemaakt?
“Dat waren zonder meer een tweetal momenten van verdriet binnen onze club. Het overlijden van Lieke Knaapen en van Jan Verlaak. Als vereniging heb je natuurlijk helaas vaker te maken met leden die ons ontvallen, maar zowel Lieke als Jan hadden wel bijzondere en vooral natuurlijk hele verdrietige omstandigheden. Wat ik toen zag gebeuren was wel dat een vereniging echt naar elkaar toetrekt, en ook dat we elkaar opzochten. Er was verdriet, maar ook ruimte en begrip. Je kunt niet veel op die momenten als bestuur maar we wilden vooral ruimte maken voor initiatieven van leden en een plek bieden waar eenieder dan terecht kon. We sloegen als ONDO elkaar een arm om de schouder. Dat waren voor mij onvergetelijke herinneringen en dat heeft me ook echt laten zien wat de waarde van een vereniging werkelijk is. Die zit uiteindelijk niet in de stenen van het sportpark, maar vooral in de gemeenschap die je samen vormt.”
En op het sportieve vlak?
“Ik heb kampioenschappen mogen zien van (jeugd)teams, het damesteam en de promotie naar de 3de klasse van het eerste. Helaas was ik er ook bij toen we net de promotie misgrepen, tja. Kijk, als voorzitter heb je hier niet of nauwelijks invloed op, en ergens is dat ook gewoon goed om te constateren. Maar uiteraard blijven die feesten me ook bij. Eerlijk is eerlijk: vooral de sfeer en ambiance er om heen kan ik me nog goed herinneren, ik zou je niet meer exact kunnen vertellen wie scoorde of wie er allemaal penalty’s in Lierop hebben genomen toen etc. Maar de sfeer was echt ongekend geweldig, nog steeds hoor ik mensen daar enthousiast over worden als ze herinneringen ophalen. Bizar.”
Wat vond je het leukste om te doen?
“Zonder twijfel het huldigen van de jubilarissen op de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie. Toen we dat met corona ook niet meer konden doen tijdelijk heb ik dat ook echt gemist. In de eerste paar jaar kreeg ik dan een verhaal van Wiljan en Carlo op papier met anekdotes over die persoon in kwestie, maar nu kiezen we ervoor om de jubilaris zelf te bevragen naar zijn of haar leukste herinnering, en dat levert ieder jaar weer de nodige hilariteit op. Schitterend! En daarnaast klinkt het gek, maar ik heb er ook erg van genoten om veel zondagmiddagen met Gerard Hoefnagels door te brengen in de bestuurskamer als we dan scheidsrechters ontvingen voor de wedstrijden van het 1ste, en het bestuur van de tegenstander (hoewel dat laatste steeds minder vaak voorkwam). In principe was het eigenlijk iedere week hetzelfde gesprek (”waar kom je vandaan scheids?”, “al eerder een keer hier geweest?”, “vroeger was er alleen maar voetbal, niks geen festivals”) maar toch hebben we stiekem ook daar heel veel gelachen met elkaar. Oh en ik moet zeker ook niet de jeugdtoernooien vergeten te vermelden want ook daar heb ik ieder jaar echt erg van genoten: de organisatie, maar vooral ook dat je vanuit de hele regio en soms ver daarbuiten clubs mag ontvangen op je sportpark en dat je dan op het einde complimenten ontvangt (de toernooicommissie, en als vereniging bedoel ik dan) dan raakt me dat wel, daar mag je als ONDO echt trots op zijn”.
En aan wie draag je het stokje over?
“Gelukkig hebben we Gerard Lomans bereid gevonden om tijdelijk de honneurs waar te nemen zoals dat dan heet. We hebben een jonge gast op de achtergrond klaarstaan die het wellicht wel wil gaan doen, en daar ben ik blij mee maar tot die tijd gaat Gerard het waarnemen. Uiteraard wil ik graag in de toekomst voor ONDO wat blijven betekenen en ik sluit niet uit dat ik nog een keer terugkom in het bestuur. Ik heb aangeboden om als vrijwilliger door te gaan met stukje websitebeheer, zoals het schrijven van dit soort artikelen etc.”.
Oh wacht even,..dus je schrijft dit interview nu zelf?
“Tja, iemand moet het doen, toch?”
ONDO, bedankt voor alles!
Groet,
Daniël
